Hulpverlening--stichting-oase

 

Onze ervaringen bij:

 

Stichting Oase.

 

Onze eerste kennismaking met Stichting Oase.

Na 9 maanden dagbehandeling werd ik doorverwezen naar Stichting Oase. In eerste instantie zag ik het helemaal niet zitten. Tot nu toe had ik geen goede ervaringen in de hulpverlening. Samen met mijn partner ging ik op intake gesprek bij Horizon. Het was een fijn gesprek. Er werd naar ons geluisterd en ik voelde me zeer welkom. Ik werd benaderd als individu en niet als een nummer.

 

Tijdens de rondleiding vertelde Kim hoe Oase is ontstaan.

In 1998 kreeg de broer van Horizon, Björn, een verkeersongeval. Hierdoor liep hij ernstig blijvend letsel op. Na zijn revalidatie gingen zijn ouders op zoek naar een daginvulling. Er bestonden onvoldoende mogelijkheden voor Björn. Hij kwam in een sociaal isolement terecht. Door het verkeersongeluk en het sociaal isolement zag Björn het leven niet meer zitten. Door deze ervaringen werd in 2003 Stichting Oase opgericht door Björn's vader Léon. Marlies, Björn’s moeder, is ook werkzaam binnen stichting Oase. Zij werkt als begeleidster.

 

 

Stichting Oase is een stichting voor jong volwassenen,

vanaf 18 jaar, met een lichamelijke en/of psychische beperking. Iedere cliënt stelt samen met een medewerker/ster van Oase een individueel begeleidingsplan op. In het activiteitencentrum kun je deelnemen aan verschillende activiteiten Het programma is iedere dag anders. Bij Oase kun je ook terecht voor individuele thuisbegeleiding

 

In 1998 kreeg Björn een verkeersongeval.Hierdoor liep hij ernstig blijvend letsel op. Na zijn revalidatie kwam Björn in een sociaal isolement terecht. Er bestonden onvoldoende mogelijkheden om dit te voorkomen. Door het verkeersongeluk en het sociaal isolement zag Bjorn het leven niet meer zitten. Door deze nare ervaringen werd in 2003 Stichting Oase opgericht door Leon, Björns vader.

 

Na de kennismaking mocht ik twee dagdelen proefdraaien.

Daarna zou ik beslissen of we hier op onze plek waren. We werden heel goed opgevangen door verschillende cliënten. Het voelde goed om ergens bij te horen. We wisten na het eerste dagdeel al dat we hier verder wilden.

 

Op maandag- en woensdagochtend gingen we naar Oase.

Het was spannend en eng in het begin. Ik wist niet of er mensen met DIS waren. Ik was bang dat een ander deel het van mij over zou nemen. Tot nu toe was het zo dat wanneer mensen mij echt leerde kennen, ze afhaakten. Door de angst voor wisselingen, liep ik op mijn tenen. Ik wilde per se voorkomen dat het bij Oase zou gebeuren. Ergens wist ik wel dat ik het niet kón voorkomen omdat ik het zelf niet in de hand heb. Er waren wisselingen die andere mensen niet zagen. Ik kwam er naderhand achter doordat ik had meegedaan aan activiteiten maar me er niets van kon herinneren. Zolang anderen het niet zagen, kon het.

 

 

Op een dag gebeurde het.

Merel, een kinddeel van ons, in paniek raakte. Merel vluchtte naar het toilet. Daar kon de deur op slot en was het veilig. Merel was in paniek en huilde zo hard dat anderen het konden horen. Marlies deed voorzichtig de deur open en troostte Merel. Merel werd rustig, was doodmoe en viel in slaap. Daarna kwam ik terug. Ik wist niet wat er gebeurd was. Ik voelde in mijn lijf dat iemand een paniekaanval had doorgemaakt. Ik wist me geen houding te geven en schaamde me dood. Marlies zei dat ze aan me zag dat ik nu het liefst door de grond zou zakken en verdwijnen. Ze nam me mee naar buiten zodat ik kon bijkomen. Eigenlijk schaamde ik me zo dat ik het niet eens wilde horen wat er was gebeurd. Marlies stelde me gerust en zei dat ik nergens voor hoefde te schamen. Ik hoefde niets te zeggen. Hierdoor voelde ik me veilig genoeg om met Marlies in gesprek te gaan. Het was een hele nieuwe ervaring voor mij. Mijn delen en ik hoefden niet bang te zijn om afgewezen te worden. Het gevoel werd versterkt doordat ik te horen kreeg dat Merel in slaap was gevallen. Hierdoor wist ik dat Merel zich veilig had gevoeld. Er viel een last van mijn schouders.

 

Dit soort wisselingen gebeurde vaker. Door de begeleidsters werd er heel goed mee omgegaan. Ik was degene die er moeite mee had. Dit heeft alles te maken met het accepteren van mijn delen. Wat ik zag was dat sommige cliënten wel eens schrokken van wat er met mij gebeurde. Ik wilde heel graag uitleggen wat er gebeurde. Misschien konden zij het dan beter begrijpen. Ik vond het heel spannend omdat ik nog steeds bang was om afgewezen te worden. Ik ging voorzichtig het gesprek aan met iemand waar ik me veilig bij voelde. Zij reageerde heel anders dan dat ik in gedachte had. Ik merkte dat ik niet bang hoefde te zijn.

 

Iedere week vond er een groepsgesprek plaats.

Hier had je de mogelijkheid om dingen te bespreken die je bezighielden. Op een ochtend werd gevraagd of iemand iets wilde inbrengen voor het groepsgesprek. Ik hoorde mezelf zeggen dat ik wel iets te bespreken had. Het zweet stond in mijn handen omdat ik wist wat er zou gaan gebeuren. Iemand van ons nam het over en vertelde dat we meerdere persoonlijkheden in ons hebben. Er werd uitgelegd wat DIS inhield en hoe het bij ons ging wanneer er wisselingen plaats vonden. Het mooie was dat mensen zich veilig genoeg voelde om vragen te stellen. Wat me erg is bij gebleven is dat Marlies zei dat ze zag dat het niet Mirte-zelf was die het woord voerde. Daar had ze helemaal gelijk in. Mirte-zelf durfde het niet aan. Voor ons was dit gesprek een mijlpaal. Mirte voerde niet zelf het woord maar liet wel toe dat er binnen de groep zo open over ons gesproken werd. Ze had van te voren aangevoeld dat dit zou gebeuren en zou normaal gesproken naar huis zijn gevlucht. Het liet duidelijk zien dat ze zich veilig voelde bij Oase.

 

 

We kregen thuisbegeleiding.

Voor het zo ver was, hebben we een aardige strijd intern geleverd. Verschillende delen kwamen in verzet. Een vreemd iemand zou bij ons over de vloer komen. Dat kon en mocht niet gebeuren. Het ging niemand wat aan wat er hier thuis gebeurde. Het was ons veilige plekje en dat kwam in gevaar. Het kostte heel wat moeite om het uiteindelijk toe te laten.

 

We kregen een begeleidster toegewezen. Nicolle kwam wekelijks bij ons thuis. Zij heeft jarenlang op een internaat gewerkt. Wij hadden er jarenlang gewoond. Het was fijn om met iemand te praten die bekend was met de misstanden binnen het internaatsleven.

 

Met DIS zat het anders. Nicolle had geen ervaring met mensen met DIS. Ik kon het me eigenlijk niet voorstellen. Wanneer je met zoveel kinderen had gewerkt, zou er vast één tussen hebben gezeten die dit ook had. Achteraf bleek dat (waarschijnlijk)ook zo te zijn.

 

Nicolle ging zich verdiepen in DIS. Ze las boeken om er meer over te weten te komen. Het voelde goed, te ervaren dat iemand echt interesse in ons toonde. Tijdens gesprekken kreeg ik het gevoel dat we er mochten zijn. Langzaam groeide het vertrouwen en nam het verzet intern af.

 

Ik wilde al een hele tijd een eigen kamer in richten. Een veilige plek waar ik me kon terugtrekken. Waar ieder deel van ons zich veilig voelde. Het kwam er maar niet van. Ik zat in een tweestrijd. Wanneer de kamer er was, kon ik voor mezelf niet meer ontkennen dat we uit meerdere personen bestonden. Ik besprak dit met Nicolle. Ze reageerde op een prettige en positieve manier. Ze vroeg meteen wanneer we er aan wilde beginnen. Ik had dit niet verwacht. Door haar reactie kreeg ik het gevoel dat het niet raar of gek was wat we wilden. Dit had ik nodig. De kamer kon ingericht worden…

 

Ik had nooit verwacht dat ik zo ver zou komen. Ik kan en mag nu trots zijn op ons eigen plekje:http://ikbenwijzijn.nl/kunst4.html

 

 

Tot slot.

Na jaren zoeken had ik eindelijk mijn plekje gevonden. Oase voelde als een warm bad. Dit geldt niet alleen voor mij maar ook voor andere delen van ons. We hebben fijne, lieve mensen leren kennen. Medewerkers die zelf het één en ander hebben meegemaakt en daardoor werken vanuit hun hart.We voelde ons gehoord, gezien maar voor al geaccepteerd zoals we zijn. Met “de Bende van Ellende”, het groepje waar we het meeste mee optrokken, werd veel gelachen en soms ook gehuild. En tuurlijk gebeurde er wel eens dingen die niet prettig waren. Overal kon over gesproken worden. Dit zorgt ervoor dat ik kan afsluiten met een positief gevoel. Vanuit de regering is besloten dat de AWBZ wegvalt. Hierdoor is de eigen bijdrage zo hoog geworden dat het niet meer betaalbaar is. Met pijn in ons hart nemen we (voorlopig) afscheid.