Mirte&Co's gedichten2

 

Niemand vertrouwen

 

Het vertrouwen is weer weg.

Het is er heel even geweest.

Dit is het gene waar

ik altijd voor heb gevreesd.

 

Een sprankje hoop,

dat is wat ik had.

Ik dacht terecht te komen

in een warm bad.

 

Ik kreeg geen kans

om het op te bouwen.

Opnieuw het bewijs,

niemand is te vertrouwen.

 

 

Ik ben er even niet.

 

Er is niets mis

met mijn gehoor.

Geen enkel geluid

dringt tot mij door.

 

Ik voel ook niets,

ben totaal verdoofd.

Ik kan zelfs niet denken

ik heb een leeg hoofd

 

Ik ervaar even

geen pijn en geen verdriet.

Ik krijg niets mee

want ik ben er even niet.

 

Ontsnappen.

 

Tk wilde alles er uit gooien

maar jij begon te dreigen.

Door te slaan en te schoppen

dwong je mij tot zwijgen.

 

Jaren later leef ik

nog steeds in het duister.

Ik hoor je stem,

jij dwingt mij en ik luister.

 

Ik wil me niet meer

in een hoek laten trappen

Ik zoek al jaren een manier

om aan je te ontsnappen.

 

 

Zwarte gaten

 

Ik kom iemand tegen,

Zij weet wie ik ben.

Ze was een klasgenootje.

Ik geloof niet dat ik haar ken.

 

Zij verteld mij van alles,

herinneringen van toen.

Ik weet er niets meer van

maar kan er niet aan doen.

 

Zware gaten,

Hele periodes ben ik kwijt.

Ik kan me niets meer herinneren

Alles is weg uit die tijd.

 

 

Helemaal niks meer

 

Het gaat niet goed,

ik voel me rot.

Ik wil praten

maar zit op slot.

 

Gedachtenloos,

staar ik voor me uit.

Tranen zitten hoog,

ze kunnen er niet uit.

 

Het is alsof,

ik ben verslagen

door alles

wat ik mee moet dragen.

 

Strijd

 

De eeuwige strijd,

ik wil er van af.

Het sloopt me,

ik ben bek af.

 

Geen rust,

van mijn energie beroofd.

Hele discussies

in mijn hoofd.

 

Het eeuwige gevecht,

uit meerdere personen bestaan,

Ik voel me

hier zo alleen in staan.

 

De eerste keer.

 

De eerste keer

het deed zo'n zeer.

Ijij kroop heel dicht tegen mij aan.

Ik moeste jou je gang laten gaan.

 

Jiji wilde zogenaamd lief voor me zijn.

Maar alles wat ik voelde was helse pijn.

Er was geen houden van

Wat jij wilde, nam je van mij.

 

Jij zag mijn tranen, mijn verdriet.

Ondanks dat, stopte jij niet.

Ik heb je geschopt en geslagen.

Maar uiteindelijk heb je mij verslagen.

 

Ik kon het niet meer aan.

Mijn ziel verdween uit mijn lichaam.

Iemand anders nam het over en voelde de pijn.

Ik hoefde er niet meer bij te zijn.

 

 

 

Mijn lijf

 

Mijn lijf lijkt net een oud gebouw

bewoond door meerdere personen.

Zij zijn zomaar ongevraagd,

in mijn huisje komen wonen.

 

De meeste kamers zijn bezet.

Sommigen lijken leeg te staan.

Deze zitten op slot.

Niemand mag daar naar binnen gaan.

 

De muren van de kamers

hebben verschilende kleuren.

Maar stuk voor stuk,

vertonen ze gaten en scheuren.

 

Veschillende bewonders,

jong, oud, klein en groot.

Sommigen vechtemd als tijgers,

anderen wachtend op de dood.

 

Een verwaarloosd pand,

beschadigd en uitgeleefd,

Waar iedereen, ondanks alles

een eigen plekje heeft.

 

 

Herbelevingen

 

Alweer een nacht voorbij.

Wat gebeurd er allemaal met mij?

Het word me allemaal te veel.

De angst zit nog in me, voor een deel.

 

De beelden spoken door mijn kop.

Door te weinig slaap, ben ik helemaal op.

Een rustige nacht is wat ik wil.

Niet wakker worden door mijn eigen gegil.

 

Spanning in mijn lijf, het doet zeer.

Ik ben moe en kan niet meer.

Ik moet weer opstaan en me bij elkaar rapen.

Maar eigenlijk wil ik voor altijd slapen.

 

Geen plaats voor mij.

 

Al heel jong kreeg ik te horen

"je bent een moeilijk kind"

En zo voelt het ook,

Ik bén het moelijke kind.

 

Iedereen zegt wel,

"het heeft niet aan jou gelegen".

Ik heb dit gevoel

niet voor niks gekregen.

 

En of het nu wel

of niet zo wordt bedoeld

Er gebeuren steeds dingen

waardoor het diep van binnen zo voelt.

 

Nu nog steeds, "weet men het niet",

worden we weggestuurd en afgewezen.

Mijn gevoel word telkens bevestigd

en hiermee zelfs bewezen.

 

Ik bén dat moeilijke kind.

het lag en ligt aan mij.

Hier op deze wereld,

is gewoon geen plaats voor mij.

 

Er is maar één oplossing

om dit ooit los te kunnen laten.

Dat is naar een ander plekje gaan

en deze wereld voorgoed te verlaten.

 

Onmacht.

 

Ik kan geen mensen vertrouwen.

Ik durf het niet meer, een band op bouwen.

 

Niemand begrijpt dat het niet alleen om mij draait

maar dat het om een hele binnenwereld gaat.

 

Velen met mij voelen zich weer in de steek gelaten.

Velen met mij durven niemand meer toe te laten.

 

Ik zou willen schreeuwen

dat dit niet is wat ik wil.

Maar het gaat niet meer,

het blijft angstvallig stil.

 

Rouwen om mijn moeder

 

We zaten aan tafel en jij nam het woord.

Jij wilde even zeggen wat je had gehoord

Mijn moeder was aan zelfmoord overleden,

door mijn gedrag in het verleden.

 

De familie wilde me niet zien en kon het niet aan

wanneer ik naar de crematie zou gaan.

Je zei dat ik mijn moeder had vermoord,

want door mij, pleegde ze zelfmoord.

 

Deze woorden gonsden in mijn hoofd

Ik kon niet reageren en was totaal verdoofd.

Jij bedreigde me, ik moest het hierbij laten.

Ik mocht er met niemand over praten.

 

Wat dit met mij deed,dat liet je koud.

Drie jaar lang heb ik voor niets gerouwd.

Drie jaar lang, voor niets, schuldgevoel en pijn.

Mijn moeder bleek nog in leven te zijn.

 

 

 

Drukte in mijn hoofd

 

Ik ben als verdoofd.

Wat een drukte in mijn hoofd.

Ik wil dat ze weggaan.

Ze trekken zich er niets van aan.

 

Hoe hard ik er ook tegen vecht,

ze willen niet bij me weg.

Ze hebben mij niet veel goeds te vertellen.

Ik wil me er niet door laten kwellen

 

Alles wat zij hebben meegemaakt,

heeft mij tot op het bot geraakt.

Zelfs wanneer ze fluisteren,

durf ik er niet naar te luisteren.

 

De diagnose DIS

 

Kennelijk is er iets mis,

met de diagnose DIS.

Hulp is wat men steeds beloofd,

terwijl men niet eens in DIS gelooft.

 

Hulpverleners willen er niet aan

omdat ze er niet mee kunnen omgaan.

Sommige geloven niet dat DIS bestaat,

andere denken dat het om de aandacht gaat.

 

Doordat mensen mij zoveel hebben aangedaan,

zijn mijn binnenmensen onstaan.

Mensen zorgden voor trauma's en verdriet.

dus aandacht willen binnenmensen juist niet.

 

Zij durven het contact pas aan te gaan.

wanneer er genoeg vertrouwen is ontstaan.

Dit proces duurt heel erg lang

en dat past niet in een behandelplan.

 

Wat hulpverleners steeds beweren

is dat ik de situatie maar moet accepteren.

En ook al ben ik helemaal niets opgeschoten,

toch wordt mijn dossier gewoon gesloten.

 

 

Cirkel

 

s Ochtends word ik doodmoe wakker

alle spieren in mijn lijf doen pijn,

Ik heb dikke ogen van het huilen

en bonkende hoofdpijn.

 

Nachtmerries en herbelevingen

zijn de oorzaak

waardoor mijn binnenwereld

helemaal van slag raakt

 

Overdag kunnen we niet slapen

ook al zijn we nog zo moe

zodra we op de bank gaan liggen

neemt de onrust toe.

 

Midden ik de nacht zijn we nog wakker

We kunnen nauwelijks op onze benen staan.

Maar van binnen heerst onrust,

omdat we niet naar bed durven te gaan.

 

Sporen uit het verleden

 

Een gevoel van gemis

zit diep van binnen,

in mij.

Gaat het ooit voorbij?

 

Gevoelens van woede en wraak

zitten diep van binnen,

in mij.

Gaat het ooit voorbij?

 

Een gevoel van leegte

zit diep van binnen,

in mij.

Gaat het ooit voorbij?

 

Het verlangen naar de dood

zit diep van binnen,

in mij.

Gaat het ooit voorbij?

 

Sporen van het verleden

zitten heel diep van binnen

en niet alleen bij mij.

En nee, dat gaat nooit meer voorbij.